Deze tekening begon met een schetsje in een hoekje van mijn notitieboek. Potloodstrepen die samen een vaag idee vormden, niets wereldschokkends. Maar toen kwam-ie ineens tot leven: een vuurtoren. Op een maan. In een chaos van asteroïden. En ergens daar, op dat kleine rotsblok in de ruimte, woont iemand. De Kometenschitteraar.
Een vuurtoren… in een kometengordel?
Jazeker! Want waarom zouden alleen schepen op zee een vuurtoren verdienen? Ook in de ruimte is het één grote "pas op, daar komt er weer één!"-boel. Dus wat doe je dan? Je bouwt een vuurtoren om gevaren op te lichten.
Op mijn nieuwe tekening - De Kometenschitteraar - zie je deze intergalactische vuurtoren de gevaren fel verlichten. Gebouwd midden op een kleine maan. Asteroïden vliegen erlangs, maar worden net op tijd zichtbaar. En daar ergens, tussen zijn klassieke woning met raket en observatorium, én de vuurtoren loopt hij: de Kometenschitteraar. Dag in, dag uit. Nooit files, wel ruimtegruis in je schoenen.
Waarom ik dit tekende?
Omdat ik hou van verwondering. Van het onbekende. We weten zó veel over het heelal, maar nog meer niet. Zwaartekracht is net een kat: doet meestal wat je verwacht, behalve als het écht moet. Een combinatie van mijn fascinatie met science-fictions en vuurtorens: een ruimtefantasie met ouderwetse charme. Een vuurtoren als antwoord op kosmische chaos. Lekker analoog in een digitale toekomst.
Wat ik hoop dat jij voelt
Verwondering. Even stilvallen. Misschien zelfs een kleine grijns. Want tussen al die chaos zweeft daar dus iemand die z’n werk doet. Niet heroïsch, niet spectaculair, maar wel belangrijk. Misschien is dat wel het mooiste aan het idee.
Tot slot
Ik weet nog niet of dit een reeks wordt. Maar de ruimte is groot, mijn schetsboek nog lang niet vol – en ideeën, tja, die klonteren soms net als asteroïden. Voor je het weet botsen er weer twee en is er wéér iets nieuws geboren.
Zou jij een Kometenschitteraar willen zijn?
Of blijf je toch liever lekker met je voeten op de aarde? 😄
